W polu karnym z Piotrem Szczepańczykiem

               Niby człowiek wiedział, a jednak się trochę łudził...             Zwłaszcza, że w drugiej połowie nasi momentami potrafili się wykazać. Był wysoki pressing i walka o każdą piłkę, co zresztą udowodnili zdobywając wyrównującą bramkę. Fakt – sporo w tym było udziału samych Anglików, ale czy strzelony przez Kane’a karny nie był dziełem Helika? Ktoś po tym meczu mógłby nawet powiedzieć, że szło nam dobrze i idzie to w dobrym kierunku. O ile ten ktoś nie widział dwóch poprzednich meczów.             Okej, przyznaję – perspektywy są. Sousa wyraźnie ma pomysł na grę, nawet jeśli źle wykonywany, to już lepsze to, niż brak jakiegokolwiek pomysłu. Wykonanie powinno z biegiem czasu ulec poprawie, z tym że czas działa akurat na naszą niekorzyść. Jesteśmy już po trzech meczach, zdobyliśmy w nich 4 punkty ...

              No to chyba mamy odpowiedź na pytanie z poprzedniego odcinka. Tyle lat, tylu selekcjonerów, tylu zawodników, a odpowiedź przyszła jakby sama. Jesteśmy dziadami.             Przy okazji poprzedniego meczu napisałem: Każdemu, kto zdarł sobie nerwy i/lub gardło szczerze współczuję, bo nie było to tego warte.   Teraz nie było najmniejszych powodów do nerwów, zdzierać gardła też nie było na czym. Po tym meczu mogę jedynie podziwiać tych, którym udało się wytrzymać do końca. Ja nie dałem rady. Po godzinie tej kopaniny wyszedłem z pokoju i co prawda mecz leciał gdzieś tam w tle wyciszony, ale niespecjalnie zwracałem na niego uwagę. Były ciekawsze rzeczy do roboty. Czy odbiera to moim słowom wiarygodność? Być może. Czy powinienem obejrzeć mecz do końca, by w ogóle móc się wypowiadać? Być może. Być może każdy z nas powinien spełnić jeszcze wiele innych...

  Obiecywałem, że będzie na spokojnie i po dzisiejszym spotkaniu jestem bardzo spokojny. Każdemu, kto zdarł sobie nerwy i/lub gardło szczerze współczuję, bo nie było to tego warte. Obejrzeliśmy mecz słaby, chaotyczny i niezdatny do ponownego spożycia. Jeśli po latach będą po Internecie krążyły jakieś jego fragmenty, to raczej w poradnikach jak uniknąć kompromitacji . Nie mogę powiedzieć, że się wynudziłem – przeważnie bywa tak, że dużo bramek oznacza dużo emocji, tak było i tym razem. Jeszcze przed tym zgrupowaniem, przed poznaniem listy powołanych do reprezentacji zawodników, mówiłem, że 4 punkty będą sukcesem, ale leżącym w naszym zasięgu. Wygrana z Andorą to obowiązek, nawet gdybyśmy wystawili zespół U-17 wsparty Grzegorzem Lato. Z Anglikami radziłem i nadal radzę się psychicznie naszykować na ciężki oklep, a jeśli trafi się ktoś wierzący – modlić się, żebyśmy nie skończyli z wynikiem gorszym, niż San Marino (które dziś od Synów Albionu przyjęło piątkę). Tylko te Węgry jakieś ...

                 Prawdopodobnie po publikacji tego artykułu przez niektórych zostanę zwymyślany od najgorszych (zapraszam do komentarzy). Inni z kolei mogą podejść do tego wręcz przeciwnie, jako do jakiejś prawdy objawionej (również zapraszam). Będzie to oznaczało, że ani jedni, ani drudzy nie zrozumieli, co chciałem przekazać.             Na wstępie zaznaczę – rasizm nie jest w porządku . Ocenianie kogoś przez pryzmat koloru skóry, pochodzenia, wyznania czy grupy kulturowej, z której się wywodzi, nie jest w porządku. Tylko ustalmy jedną rzecz – nie tyczy się to (lub inaczej – nie powinno się tyczyć) wyłącznie konkretnych grup społecznych. Jeśli szanujemy każdą kulturę, to każdą . W tym te, które wydawać się mogą na tyle egzotyczne, że są aż niezrozumiałe.             Przyjmuje się, że językiem hiszpańskim mówi na co dzień ok. 65...

              Odszedł wielki piłkarz. Symbol. Bohater Argentyny i Neapolu,prywatnie niegodny naśladowania, ale czysto piłkarsko – wzór dla całego piłkarskiego świata.             Dlatego pomówimy o kartkach.               Gdy w 2004 roku FIFA wprowadziła zasadę, w myśl której zdjęcie koszulki w geście radości ze strzelonej bramki karane jest żółtą kartką, miałem 6 lat. Dopiero poznawałem świat futbolu, oglądając mój pierwszy świadomy wielki turniej piłkarski, czyli portugalskie Euro. Jeszcze nie do końca rozumiałem, czym jest spalony, ale z wypiekami na twarzy podziwiałem dokonania dzielnych Greków. Nie miałem pojęcia kim jest Lionel Messi, a nazwisko Maradona czasem przebrzmiewało gdzieś we wspomnieniach dziadka.             Maradona miał wówczas 44 la...

               No to chyba mamy problem...             Jako długoletni widz i fan piłki nożnej, a także, co wydaje się dość oczywiste, kibic reprezentacji Polski, nie mogłem do ostatnich spotkań Biało-Czerwonych podejść bez emocji. Niepokoi mnie fakt, że były to emocje w większości negatywne. Spróbowałem więc - jak wspomniałem we wstępie - całą siłą woli wyzbyć się poglądów sugerowanych osobistymi sympatiami czy antypatiami, a także tych, które podsuwałaby mi moja wizja piłki nożnej w wymiarze strategicznym. Skupiając się jedynie na tym, co otrzymałem tu i teraz, na pewnym piłkarskim pomyśle selekcjonera Jerzego Brzęczka na naszą kadrę, nie starałem się podejść do tematu obiektywnie (bo to, jako dla człowieka posiadającego własne zdanie i opinie, jest niemożliwe), a z pewną dozą dystansu – poczuć się przez chwilę nie jak kibic reprezentacji Polski, a jako pasjonat danej dyscypliny ...