Z-GRUBO-WANIE, czyli kadra moim okiem #2 - czy jesteśmy dziadami?

 

Obiecywałem, że będzie na spokojnie i po dzisiejszym spotkaniu jestem bardzo spokojny. Każdemu, kto zdarł sobie nerwy i/lub gardło szczerze współczuję, bo nie było to tego warte. Obejrzeliśmy mecz słaby, chaotyczny i niezdatny do ponownego spożycia. Jeśli po latach będą po Internecie krążyły jakieś jego fragmenty, to raczej w poradnikach jak uniknąć kompromitacji. Nie mogę powiedzieć, że się wynudziłem – przeważnie bywa tak, że dużo bramek oznacza dużo emocji, tak było i tym razem.

Jeszcze przed tym zgrupowaniem, przed poznaniem listy powołanych do reprezentacji zawodników, mówiłem, że 4 punkty będą sukcesem, ale leżącym w naszym zasięgu. Wygrana z Andorą to obowiązek, nawet gdybyśmy wystawili zespół U-17 wsparty Grzegorzem Lato. Z Anglikami radziłem i nadal radzę się psychicznie naszykować na ciężki oklep, a jeśli trafi się ktoś wierzący – modlić się, żebyśmy nie skończyli z wynikiem gorszym, niż San Marino (które dziś od Synów Albionu przyjęło piątkę). Tylko te Węgry jakieś takie dyskusyjne...

Jedni twierdzili, że Madziarzy to żaden przeciwnik i wygramy wysoko i efektownie. Fakt posiadania w kadrze Lewandowskiego działał hipnotyzująco, kolorując rzeczywistość w barwy, których ta nigdy nie nosiła. Byli i tacy, którzy skazywali nas z góry na porażkę, najlepiej sromotną i jak najwyższą. No i trzecia grupa kibiców, z doświadczenia powiem, że chyba ta najmniej zrozumiana – ci wieszczący remis.

 

No i stało się...

Na kilkanaście godzin przed meczem napisałem:

 

Cztery punkty w tych trzech meczach to już będzie sukces. Musimy zrozumieć, że nasze miejsce w świecie piłki jest w jednym szeregu między Węgrami a Rumunią, a nie między Anglią a Włochami. Brzmi to może defetystycznie i antypatriotycznie, ale patrząc na to z boku - remis w Budapeszcie biorę w ciemno, pokonanie Andory to przymus, a na Wembley... Niech się chłopcy bawią, może odrobina kreatywności uratuje nam chociaż punkt. W co niestety powątpiewam. A mimo tego nastawienia, będę kibicował naszym.

 

Dlaczego tak uparcie powtarzam jak mantrę, że cztery punkty to będzie sukces? Bo nie widzę powodów, dla których miałbym siebie i innych oszukiwać. Brutalne i szczere, ale rzeczywistość powoli zaczyna moje słowa weryfikować pozytywnie.

Co usłyszałem? Że to brzmi głupio. Że w ciemno to można brać 7 punktów. Że Węgrzy czy Rumuni (dziś 3:2 z Macedonią Północną) mogą pomarzyć o wielkich turniejach, że przypominają polską reprezentację czasów Smudy. Wszyscy pamiętamy wielki sukces kadry Nawałki, którym było przepychanie meczów na Euro 2016 aż do ćwierćfinału, gdzie trafiliśmy na skuteczniejszego przepychacza w postaci Portugalii. I zapomnieliśmy jednocześnie, że na tym samym turnieju Węgrzy wygrali grupę właśnie z Portugalczykami czy zachwycającą wówczas cały kontynent Islandią. Również swoje mecze przepychali, owszem – ale nie deprecjonujmy ich, gdy my robiliśmy to samo. Trafili na niepchającą, a grającą w piłkę Belgię i sen się skończył.

I obawiam się, że nasz sen również może się wkrótce skończyć. Że już wkrótce te 4 punkty okażą się jednocześnie zabójczym, ale i pięknym wspomnieniem czasów, w których coś nam jeszcze wychodziło. A może to 5 lat temu mieliśmy różowe okulary? Może obecny stan to po prostu nasza norma? Tego nie wiem. Z doświadczenia powiem, że lepiej ogląda się mecze reprezentacji, gdy człowiek uświadomi sobie, że jesteśmy dziadami i jedyne, co możemy zaoferować światu to Lewandowski.

Ocen dla piłkarzy nie będzie, może po całym zgrupowaniu się na to porwę. Jak na razie jest tak, jak się spodziewałem. Obym rzadziej miał rację...

 

 

 

 

Swoją drogą – zostałem zapytany, dlaczego nie wypowiedziałem się o zwolnieniu Jerzego Brzęczka i nowym selekcjonerze? Cóż... Opinię o tym pierwszym już wyraziłem, o drugim nie mogę – po owocach go poznacie. Amen.