W polu karnym z Piotrem Szczepańczykiem

              No to chyba mamy odpowiedź na pytanie z poprzedniego odcinka. Tyle lat, tylu selekcjonerów, tylu zawodników, a odpowiedź przyszła jakby sama. Jesteśmy dziadami.             Przy okazji poprzedniego meczu napisałem: Każdemu, kto zdarł sobie nerwy i/lub gardło szczerze współczuję, bo nie było to tego warte.   Teraz nie było najmniejszych powodów do nerwów, zdzierać gardła też nie było na czym. Po tym meczu mogę jedynie podziwiać tych, którym udało się wytrzymać do końca. Ja nie dałem rady. Po godzinie tej kopaniny wyszedłem z pokoju i co prawda mecz leciał gdzieś tam w tle wyciszony, ale niespecjalnie zwracałem na niego uwagę. Były ciekawsze rzeczy do roboty. Czy odbiera to moim słowom wiarygodność? Być może. Czy powinienem obejrzeć mecz do końca, by w ogóle móc się wypowiadać? Być może. Być może każdy z nas powinien spełnić jeszcze wiele innych...

  Obiecywałem, że będzie na spokojnie i po dzisiejszym spotkaniu jestem bardzo spokojny. Każdemu, kto zdarł sobie nerwy i/lub gardło szczerze współczuję, bo nie było to tego warte. Obejrzeliśmy mecz słaby, chaotyczny i niezdatny do ponownego spożycia. Jeśli po latach będą po Internecie krążyły jakieś jego fragmenty, to raczej w poradnikach jak uniknąć kompromitacji . Nie mogę powiedzieć, że się wynudziłem – przeważnie bywa tak, że dużo bramek oznacza dużo emocji, tak było i tym razem. Jeszcze przed tym zgrupowaniem, przed poznaniem listy powołanych do reprezentacji zawodników, mówiłem, że 4 punkty będą sukcesem, ale leżącym w naszym zasięgu. Wygrana z Andorą to obowiązek, nawet gdybyśmy wystawili zespół U-17 wsparty Grzegorzem Lato. Z Anglikami radziłem i nadal radzę się psychicznie naszykować na ciężki oklep, a jeśli trafi się ktoś wierzący – modlić się, żebyśmy nie skończyli z wynikiem gorszym, niż San Marino (które dziś od Synów Albionu przyjęło piątkę). Tylko te Węgry jakieś ...